ความรู้เรื่องหลักภาษา

โดยทั่วไป ผู้อ่านย่อมคุ้นชินกับ “คำและกลุ่มคำ” ในฐานหน่วยเสียงทางภาษาที่มีความหมายในตัวเอง กล่าวได้ว่า เราย่อมฟัง พูด อ่านและเขียนโดยรากฐานมากจากการจดจำและเข้าใจความหมายของ “คำ” เป็นเบื้องต้น แต่หน่วยของภาษาไม่ได้มีเพียง “คำและกลุ่มคำ” เท่านั้น ถัดมาที่เราควรรู้จัก คือ “พยางค์” ในฐานะเสียงที่เปล่งออกมา ครั้งหนึ่งๆ ซึ่งจะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้ ยกตัวอย่างเช่น เด็กในวัยหัดพูดที่เปล่งเสียงออกมาว่า “แอ๊ๆ” จัดเป็นพยางค์แต่ไม่ใช่คำเนื่องจากไม่มีความหมาย หากเด็กในวัยหัดพูดคนเดียวกันเปล่งเสียงออกมาว่า “แม่ๆ” จัดเป็นคำเพราะมีความหมายในตัวเอง

ภาษาไทยมีองค์ประกอบ 4 ประการ ได้แก่

          (1) เสียงคือ คลื่นความถี่ที่เปล่งออกมาจาการสั่นสะเทือนของเส้นเสียงผ่านอวัยวะและก่อให้เกิดเสียง

          (2) พยางค์และคำ คือ เสียงที่เปล่งออกมาแล้ว โดยจะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้

          (3) ประโยค คือ คำและกลุ่มคำซึ่งเรียงต่อกันตามหลักไวยากรณ์และสามารถสื่อความหมายได้

          (4) ความหมาย คือ ความหมายที่เกิดจาคำหรือประโยค เพื่อใช้ในการสื่อสารทำความเข้าใจกัน

Link: คลิ๊กที่นี่